kendim olmak dışında bir şans verilseydi okyanus olmak isterdim. Okyanus kadar dingin ve yine okyanus kadar hareketli… İçimde keşfedilmeyi bekleyen milyonlarca öykü taşımak ve özgürce uzanmak isterdim dünyanın dört bir yanına.
İnsanlarla kendi aramda iletişim kurduğum ölçüde insanlığın gerektirdiği vasfa ulaşmış olmak gibi karalar arasındaki bağlantıyı, ulaşımı sağlamak isterdim. Hem kalabalık içinde hem de yalnız olabilirdim okyanus olsaydım. Herkesi, her şeyi dinler, hayat verir, en sonunda da kendime kalabilirdim. Ölümü de ölümsüzlüğü de yaşardım. Yaşam bende, içimde olurdu, ben yaşam olurdum. Kendimle bütünleşirdim, özüme dönerdim.
Rüzgarlar, yağmurlar, fırtınalar benden gelirdi. Kendi öykümü kendi içimde gizlerdim. Tıpkı tüm çalkantıların da, göz yaşlarının da insandan gelmesi ve tüm insanların yaşam öykülerinde kendilerine özel bir parça saklamaları gibi. Aynı anda hem paylaşımcı, hem bencil, hem sessiz, hem gürültülü, hem dingin, hem hareketli olabilirdim.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder