Dün seni rüyamda gördüm.Öyle çok pişmandın ki belkide olmasını istediğim şeyi görmüştüm.ama pişmandın işte hemde deli gibi.Çok ihtiyacın vardı bana ağlıyordun sarsıyordun beni omuzlarımdan -"Bak gözlerime, bak diyorum sana !" diye bağırıyordun.Bense dudak hareketlerine bakıyordum sadece.Sevgili değildik ya şimdi dudaklarına yapışmak yerine ağız hareketlerini izliyordum umarsızca.Gözlerine bakarsam affedecektim seni.omzum acımıştı güçlü kollarından kurtulmak için kendimi geri çekmeye çalışırken aniden uyandım , keşke keşke uyanmasaydım dedim çünkü biliyordum uyanmasaydım mutlaka öpüşecektik ve sonra belki sevişecektik kanıma karışacaktın ve alışacaktın bana gidemeyecektin.Belkide iyi oldu uyanmam seni deli gibi özlemeden yarım kaldı rüyam.Ne de olsa seni görebileceğim tek yer rüyalarımdı artık.Derin nefes alıp ıslak yastığıma kafamı koydum.Belki de kaldığı yerden devam ederdi rüyam sıktım gözlerimi karanlıktı yoktu rüyamdan eser.Kendimi sıkarken uyuyakalmışım.
Yine sendin. Tam da karşımdaydın. ama ben değildim yanındaki başka birisiydi.aldatıyordun beni !
pardon pardon ayrıldığımızı unutmuşum.Ama nasıl olur ? Nasıl başkasıyla olabilirsin ki ? Hani benden sonra kimse olmayacaktı ? gülmüşsündür inandım diye sana.güldün değil mi ? Evet inanmıştım sana sanki ben hayatından çıksam bile başka kimse olmayacakmışçasına inandım sana.Biliyor musun gerçekten orospu çocuğuymuşsun. Seni nasıl sevmiş olduğuma inanamıyorum.Ve sıçrayarak uyandım şimdide. Hızlı hızlı soluklar alıyordum geri aldığım her nefes ciğerlerime NEFRET olarak doluyordu.Ve tüm bunlardan habersiz uyuyordun sen.Birgün ,birgün gerçekten pişman olduğunda senden geriye kalan tek şey bıraktığın nefret olacak sevgilim.Şimdi git kimle olursan ol biliyorum ki yine bana geleceksin.