Benden önce kim hangi hikayesi ile yatmıştı acaba orada.
Korku, gözyaşı,ihmal..
Ve benim hayat hikayemde çarşafımın toplanılması ile birlikte gitti.
Şimdi başka çarşaf başka hikayeler yazıcak bembeyaz yüzüne.
Kim bilir kimin hikayesi olucak orada.
Gündüz ne kadar huzur verici ise gecede o kadar ürkütücü.
Cihaz sesleri,çığlıklar,umutla bekleyişler.
Ne hayatlar akıp geçti 12saat içinde.
şu koltuklarda kaç kişi uyukladı kimbilir.
kaç gözyaşı döküldü kimbilir..
Babam ve annem işte tam oradaydılar.
beni yine ortalarına alıcak şekildeydiler.
Belki de sevgilerini aktarıyorlardı beni ortalarına alıp.
Düşündüm "Yeterince Sevilirsem Günahlarınızı affederim"
Ve çıktım.
Yeni hikayelere kucak açıyor oda.
keşke boş kalsa.
insanların anlatıcak acı hikayeleri değilde parkta bankta anlatıcak neşeli hikayeleri olsa ..
Görüşmek üzere.

OKYANUS.