sanırım kelimelerle oynama vaktim gelmiş.
hayatı süsleyip püsleyip anlatmaktan yoruldum.
birazda üzücü taraflarıyla bakmalıyım sanırım.beni yoran o kadar çok şey var ki. gücümün kalmadığı veya yetmediği..
insanlara güzel moral veririm belki de. ama kendimi faydasız kelimelerle motive edemiyorum artık.
çünkü onlar basit kelimeler sadece. ve beni tatmin etmiyorlar.
insanlarla uğraşmak.
yalanları,iftiraları..
belki de güzel olabilicek hayatımı dahada beter ediyorlar.
onlara öfke ve küfürler kusuyorum .
belki de ordan bakınca çok mükemmmel bir hayatım var gibi.
ama aksine güçlü değilim
gerçekten değilim.
her yeni güne başlarken ruh ifademin aksine gülen maskeler takmaktan yoruldum ve artık yıprandı hepsi..
bedenim bile ayak kaldırır oldu bana.
mutlu uyandığım bir sabah aynada üzgün bir ifade
mutsuz uyandığım bir sabah aynada mutlu bir ifade görüyorum.
bedenim bile terk etti ruhumu.
veya ruhum bedenimi..
daha bugün hastaneye gittim. eskiden inanmadığım bir "HİÇ" uğruna şükürler ederdim.
daha beteri vardır derdim.kendimi motive ederdim.
şimdi ne şükredicek birşeyim ne de uğruna inandığım birşey var .
hastane bahçesindeki küçük çocukları kendime benzetirdim.
10sene önceki hallerime.
neler olacaklarından habersiz bir ona bir bu yana annesinin elini çekiştiren küçük bir şekerle mutlu olan çocuklara yükledim kendimi..
haykırmak istedim onlara." bak bende öyleydim 10sene geçti hala burdayım,inanma o güler yüzlü doktorlara seni iyileştireceklerini söyleyenlere inanma küçük şekerlerle kandırmasınlar seni.."demek istedim. ama diyemedim.
ağlayanlara "üzülme iyi olacak" diyemedim.daha beter olacak demek istedim.
boşuna dualar etme demek istedim.saçma zırvalar bunlar demek istedim.
al çek kolundan götür çocuğunu. iyileşmeyek bari oynasın yaşıtları gibi demek istedim sadece.
yasaklarla büyümesin istedim..
korkma küçüğüm iyi olacaksın demek isterdim ama diyemedim..
biliyor musun
ben bugün ölmek istedim.
tanrı dünyayı,insanları her haltı kusursuz muhteşem yapsaydı iyi ve kötüleri nasıl ayırt edebilirdik?dünyadaki amacımız ne olurdu?her şey iyi olsaydı sıkıcı olmaz mıydı?herkes öldükten sonra cennete mi giderdi?tanrı yoksa her şey niye bu kadar düzgün işliyor?bir kaç tanrı varsa niye bir terslik olmuyor?biz sınavda değil miyiz?tanrı önümüze koyduğu şeylerle iyi ya da kötüyü saçmemizi istemiyor mu?ona göre bizi ödüllendirecek ya da cezalandırmayacak mı?benimde aklımda milyonlarca soru var.sofu olmayan dini iyi bilen özgürce soru sorabileceğim birisiyle konuşmak istemişimdir.tanrı kavramını en dindar bile iyi bilmiyor bence.şaka gibi.ve bir de ateistle konuşmak isterim.özgürce usulünce konuşmak isterim.hiç bir zaman sorularım tam anlamıyla cevabını bulmayacak ama istiyorum.eğer kafayı tanrıya yaptıklarına varlığına takarsam deliririm.bir an önce ölüp cevapları hissetmez istiyorum Okyanus.
YanıtlaSil